Coming back from injuries.

(Íslenska fyrir neðan)

After a lot of accidents and injuries I learned a lot. People sometimes think it is weird how much I have gone trough do to my age.

But sometimes life goes in all directions, but you learn a lot of it. Mom always says "everything happens for a reason" and I belive it. It may take time for you to see it.

But in this post, I would like to briefly discuss the emotional impact that accidents and injuries can have. I am not an expert but I have some experience I would like to sher.

Here is my short story. Not sure where to start, but it's probably best to start when I was 13 years old. The first really bad break, injury. I had broken, pulled mussels, cracked bones, and had stitches before. But seriously damaging my tailbone was something else. Most stuff hurt it hurt to sit, to walk, to stand up, and just most everything. At this point I was dancing and practicing a lot. I refused to give up and tried to smile through everything, but that just pushed my pain threshold.

Since I could not sit normally, and was in a lot of pain, it was not exactly easy to go to school. For some weeks I had to sit on a special pillow, which was not just uncomfortable, but everyone knew about it and made fun of it. But who cares now. Kids do not understand and are not accustomed to have to think about anyone else except them self.

But the accident that tops all my injuries is a car accident that took place 2015,2015 was not my year. A body that was very damaged got worse.

The pain is only difficult at first, but then you get use to it and you can take a painkillers. And then you have the endless treat meant that you just want to be done with and feel like giving up. But the worst part for me was that I could not do all the stuff I was used to doing.

Like to attend school properly. In one of my treatments, I had to go and get a steroid treatment to the spine, and most likely missed out on 50% off school. Thus the Women's College in Reykjavik decided to kick me out of school for attendance even tho I had a certificate, just to make everything worse. There is a lot of stuff that happens and goes on when accidents happen other than pain. Often depression, insomnia, anxiety and social exclusion.

To have a long-term physical injured affects people mentally. You get tired of always feeling bad and always being in pain. In my case, I felt alone for a really long time because normal people around you do not understand. I just wanted to be a normal teen and do normal teen stuff, like all my friends.

And that is why I post this, so that someone who reads this maybe feels less alone.

---

Að koma til baka eftir slys.

Eftir mín mörgu slys og allskonar meiðsli hefur maður lært margt. Fólki finnst það stundum lygilegt hversu miklu ég hef lent í og gert miðað við aldur.

En stundum fer lífið í allar áttir, en maður lærir slatta af því. Mamma segir alltaf „allt gerist af ástæðu“ og svo tel ég vera. Yfirleitt fattar maður það bara eftir á.

Í þessum pistli langar mig stuttlega að fjalla um hver andlegu áhrif slysa og meiðsla geta verið. Ég er ekki sérfræðingur en ég hef nokkuð góða reynslu.

Ég skal segja stuttlega frá minni sögu. Ekki viss hvar ég á að byrja en það líklegast best að byrja þegar ég var 13 ára. Fyrsta virkilega slæma brotið, meiðslin. Ég hafði áður brotnað, tognað, brákað, og látið sauma mig. En að skadda alvarlega rófubein var eitthvað allt annað. Allt varð vont þar með talið að sitja, að labba, að liggja, standa, og bara flest allt. Á þessum tímapunkti var ég í dansi og æfði mikið. Ég neitaði að gefast upp og reyndi að brosa í gegnum allt og hækkaði sárauka þröskuldinn hjá mér mikið sem var þó nokkuð hár samt.

Þar sem ég gat ekki setið venjulega, og var með mikla verki, var ekki auðvelt að vera í skólanum. Fyrstu vikuna þurfti ég að sitja á kút, sem var ekki bara óþægilegt heldur vissu allir af því og gerðu grín að mér. Hverjum er ekki sama í dag. Krakkar skilja ekki og eru ekki vanir að þurfa pæla í neinum nema sjálfum sér

Slysið sem að toppar öll mín meiðsli hingað til er bílslys sem átti sér stað september 2015, árið 2015 var ekki mitt ár. Líkami sem var og er mjög hnjaskaður varð mun verri.

Verkirnir eru bara erfiðir fyrst, þeir venjast og þú færð verkjalyf. Svo er endalaus endurhæfing sem þig langar bara að sé búin með og vilt gefast upp. Versti parturinn fyrir mig var að ekki geta gert allt sem ég var vön að geta gert því ég er vön að geta hreyft mig og þarf á því að halda.

Eins og að mæta almennilega í skóla. Í einum af mínum meðferðum þurfti ég að fara í sterameðferð í hrygginn, og missti líklegast 50% af í skólanum en skilaði samt öllum verkefnum og heimavinnu. Þannig Kvennaskólinn í Reykjavík ákvað að reka mig úr skólanum fyrir mætingu jafnvel þótt ég væri með vottorð frá læknum,sjúkraþjálfara og lögmanni sem vann fyrir mig, bara til að bæta gráu ofaná svart hjá mér. Það er margt sem fylgir slysum annað en verkir. Oft þunglyndi, svefnleysi, kvíði og félagsleg útilokun.

Að vera með langtíma líkamlega verki tekur andlega á. Maður fær leið og verður þreyttur á að líða alltaf illa og vera alltaf illt, vill bara fá að vera normal unglingur og fá að gera alla hluti sem vinir mínir eru að gera. Í mínu tilfelli leið mér lengi eins og ég væri ein því yfirleitt eru ekki margir í kringum mann skilja hvað er í gangi, eða hvernig þér líður.

Þess vegna skrifa ég þennan pistil. Svo að kanski einhver lesi þetta og skilji að sá hin sami er ekki einn.